دریغا همنشینت خار وخس بود

دلم را بازگردان

همین جان سوختن بس بود بس بود

بمان با من که من بی تو صدای خسته در بادم در این اندوه بی پایان بمان تنها تو در یادم بلور اشکهای من همان آغاز تنهایست مرور خاطرات دل عجب تکرارزیبایست.

بر نمی گزینم

شعر مرا برای تو

برگزیده است

در هشیاری

به سراغت نمی آیم

هر بار

از سوزش انگشتانم

در می یابم که باز

نام ترا...............

می نوشته ام..........................

من بودم و جویبار  و بیداری آب

وین جمله مرا به خامشی می گفتند

کاین لحظه ناب زندگی را دریاب

یکی خواست و یکی نخواست اونیکه خواست تو بودی و اونیکه بی تو بودن رو نخواست من بودم.

یکی آورد و یکی میاورد اونیکه آورد تو بودی و اونیکه به جز تو به هیچکی ایمان نیاورد من بودم.

یکی موند و یکی نموند اونی که موند تو بودی و اونی که بدون تو نمی تونست بمونه من بودم.

یکی رفت و یکی نرفت اونی که رفت تو بودی و اونی که به خاطر تو تو قلب هیچکی نرفت من بودم.

من متولد پائیزم

فصل دیدن رنگ در بعد نگاه

فصل آرامش دل

فصل غوغای نگاه!

فصل خواهش

فصل سایه

فصل باران

باران!

اگر قرار است برای چیزی زندگی خود را خرج کنیم بهتر آن است که آن را خرج لطافت یک لبخند و یا نوازشی عاشقانه کنیم.